Biała dama

 Artur Oppman           (Legendy warszawskie) 

Stanisław August siadł na tronie, Głośne mu „Wiwat” lud wykrzyka [1], I miecz Batorych ujął w dłonie, Lecz to nie dłonie wojownika. Nie do pancerza pierś królewska, Ani do hełmu białe czoło, — A tu się chmurzy toń niebieska I groźne wichry szumią wkoło. Czyha na Polską cudzoziemiec, Słabnie potęga ojców stara,

 W Rzeczpospolitej Moskal, Niemiec
 Rządzi się właśnie, jak gęś szara.          tu czytaj dalej

Legenda o Mikołaju

          Dawno, dawno temu w Mirze na terenach dzisiejszej Turcji mieszkał mały chłopiec. Na imię miał Mikołaj i pochodził z bardzo bogatej rodziny. Jego rodzice kupowali mu najlepsze zabawki, najpiękniejsze stroje. Nigdy nie brakowało jedzenia na ich stole, a potrawy jakie jadał były zawsze bardzo smaczne.

Chłopiec lubił obserwować otaczający go świat i martwiło go, że inne dzieci nie miały takiego dostatku jak on. Na świecie panowała wówczas wielka bieda, głód i zarazy spowodowane licznymi wojnami oraz klęskami nieurodzaju...  czytaj dalej

Legenda o Syrence Warszawskiej

Na podstawie legendy napisanej przez Artura Oppmana.

1.

— A widzieliście ją, tę niby syrenę, kumie Szymonie?

— Widzieć nie widziałem, kumie Mateuszu, bo drzewa przesłaniały źródełko, a bliżej podejść jakoś się bałem.  Ale słyszałem jak śpiewa.

— Syreny śpiewają?

— Jakże to? Nie wiecie o tym, kumie Mateuszu? Śpiewają! Jeszcze jak! Głos tak się rozchodził po Bugaju, po Wiśle, hen, aż za rzekę, jakby dzwonek srebrzysty dzwonił. Słuchałbyś dniem i nocą.

— No i co dalej? Co dalej?

— Ano, nic dalej. Słuchałem, słuchałem, a radość jakaś i szczęście, rozpływały mi się po kościach. W końcu śpiewanie ucichło. Widocznie syrena schowała się na nocleg w źródełku, bo już słońce zachodziło. Ja powlokłem się do chaty, ale spać nie mogłem, tylko o tej syrenie rozmyślałem.

— Ciekawe.... Warto by ją było wypatrzeć, zobaczyć.
— Ale jak? Przecież jeśli nas ujrzy,  ucieknie i skryje się w wodzie.......

— Więc powiadacie, że śpiewała? — Naprawdę, śpiewała. Mówiłem przecie. — Hm! I często sobie tak podśpiewuje? — Codziennie! Jak tylko słoneczko ma się ku zachodowi, czerwienią i złotem pomaluje Wisełkę, zaraz się na Bugaju jej piosenka rozlega. — I długo tak nuci? — Do zachodu. Jak się tylko ciemno zrobi ...... czytaj więcej

Legenda o Warsie i Sawie

                                             fragment książki W. Chotomskiej pt.: Legendy polskie

       Za siedmioma falami, za siedmioma wirami, w głębi Wisły, w najgłębszej wodzie, w zamku z czarnych korzeni, wśród grążeli, grzybieni, żył przed laty okrut­ny Czarodziej. Brodę miał z wodorostów, zbroję z rybich łusek, z pancerzy raków-skorupiaków, żelazną tarczę i miecz z żelaznym ostrzem. A oczy - zimne jak lód i serce twarde jak nienawiść.

       Nienawidził wszystkiego, co dobre i piękne, małe, słabe i bezbronne. A najbardziej nienawidził ptaków, które śpiewały.

       Kiedy wynurzał się z wody i uderzał mieczem o tarczę - niebo stawało w płomieniach, a on śmiał się głosem podobnym do grzmotu:

- Błyskawice, do ataku!

Podpalajcie gniazda ptaków!

Dąb za dębem, liść za listkiem

niech się w popiół zmienią wszystkie!

Niech się spalą wszystkie drzewa,

niech tu żaden ptak nie śpiewa!

       I tak się zdarzyło, że pewnego dnia, kiedy niebo nad brzegiem Wisły rozgorzało błyskawicami Czarownika, z lasu wybiegła dziewczyna.  Czytaj więcej ...